• Podiumfestival

  • Podiumfestival

    Op 3 juni speelt No Direction een thuiswedstrijd op een van de leukste evenementen in IJsselstein: het Podiumfestival. Voor de veertiende keer inmiddels toveren Patrick Westland en zijn mensen het festivalterrein om tot Lowlands in het klein. In de loop der jaren is het karakter van het festival wel wat veranderd, van een bandgeoriënteerd muziekfeest naar een tweedaags spektakel waar acts als Gerard Joling, Ali B en allerhande DJ’s het IJsselsteinse publiek de tent in moeten lokken. Wil je overeind blijven in een business waarin op elke hoek van de straat een dance-event uit de grond wordt gestampt, dan moet je wel meebewegen.

    Voor het grootste deel van No Direction wordt het een hernieuwde kennismaking met het Podiumfestival. Twee keer eerder hebben we met The Otherside in de line-up gestaan, beide keren op het grote podium. Dat moest ook wel, want er was in die dagen nog helemaal geen kleine tent. Het waren belangrijke gigs, want als je op het Podiumfestival mocht spelen, had je het gemaakt, of je was goed onderweg. Wat de Cavern Club was voor de Beatles, zeg maar, was het Podiumfestival voor The Otherside. Althans, zo hadden we het ons voorgesteld.

    Nu, vijf jaar later, kunnen we op verjaardagsfeestjes naar waarheid vertellen dat we het podium hebben gedeeld met BZN en Di-rect. Zoals zo vaak is de werkelijkheid minder romantisch. BZN was Jan Keizer, Annie Schilder en een usb-stick met de rest van de band erop. Wat ons van dat optreden vooral is bijgebleven zijn de zilverkleurige schoenen van rasartiest Keizer, en dat de reeks hits niet alleen eindeloos leek, maar het ook was. Terwijl wij in de coulissen stonden te trappelen als bronstige herten, gooiden Jan en Annie er telkens weer een nieuwe variant van hetzelfde deuntje uit. En het moet gezegd: IJsselstein genoot. De tent deinde mee als een Volendamse kotter bij windkracht tien. Een beter ‘voorprogramma’ hadden we ons niet kunnen wensen, het had alleen wat korter gemogen. Want toen wij eindelijk losgingen, stonden op hun beurt de danseressen van Jos Dolstra alweer te popelen om op te komen. Hun was immers beloofd dat zij het spektakel mochten afsluiten.

    Het zal in werkelijkheid meer zijn geweest, maar het voelde alsof we na een half uurtje spelen al het seintje kregen dat het tijd was om te nokken. Vergunningen, strenge controles, dat verhaal. Dankjewel, Band Zonder Horloge.

    Als gebaar van goede wil kregen we wel het aanbod om een jaar later weer te komen rocken. Nou zijn we de beroerdste niet en zo’n volle tent is toch wel heel tof, dus we hadden weinig bedenktijd nodig. Headliner die keer was Di-rect, de band die al een jaar lang niet van de buis was te branden. De zoektocht naar een nieuwe leadzanger die Tim Akkerman zou doen vergeten, was opgeklopt tot een waar mediaspektakel. Wel tof dus dat wij met deze jongens op de poster stonden. En dat niet alleen: deze keer konden we beschikken over een heuse bandcaravan, pal naast die van Di-rect. Meer rock ’n roll kon het niet worden.

    Dat er nog wel een wereld van verschil zat tussen een aardig IJsselsteins coverbandje en een nationale topact, werd duidelijk toen de truck van Di-Rect niet zonder moeite het festivalterrein op manoeuvreerde. Size does matter: terwijl onze backline op de achterbank van vier middenklassers paste, lieten de Haagse heren een tientonner met bandlogo voorrijden, met daarin genoeg apparatuur om de tent op te laten stijgen. Spike en consorten zelf hebben we nooit gespot in de buurt van hun caravan. Verschil moet er zijn.

    Hebben we onze revanche gekregen? Niet echt. Deze keer mochten we de show openen in plaats van sluiten en dat bleek ook al geen dankbare taak. Zo’n tent is toch wel erg groot als er misschien dertig mensen in rondhangen. Want feestjes begonnen toen ook al niet meer om zeven uur. De dolende zielen die al vroeg een biertje kwamen drinken, hebben we in elk geval wel waar voor hun geld gegeven!

    Daarmee kon er wat ons betreft een dikke punt achter het Podiumfestival. Tot Patrick het tijd vond worden om weer eens een echt IJsselsteins bandje uit te nodigen. Deze keer zitten we wel mooi in het midden van het programma, om kwart voor negen.