• Coverband of copycat?

  • No Direction is een coverband. Dat woord behoeft normaal gesproken geen toelichting: een band die covers speelt. Dit in tegenstelling tot bands die origineel werk ten gehore brengen, of een mix van bekende/bestaande en zelf bedachte nummers. Toch is het allemaal nog niet zo simpel. Want wat is dat eigenlijk, een cover?

    Wikipedia levert ons de volgende definitie: ‘een bewerking van een bestaand lied door een andere artiest dan de oorspronkelijke componist/uitvoerder’. Volgens dezelfde bron is de term terug te voeren op het Engelse werkwoord ‘cover’, wat zoveel betekent als ‘bedekken’. De nieuwe versie onttrekt het origineel immers (tijdelijk) aan het gezicht.

    Het woord dat hierin het meest opvalt is ‘bewerking’. Verreweg de meeste coverbands doen immers hun stinkende best zo dicht mogelijk bij het origineel te komen. No Direction is daarop geen uitzondering. Oeverloos worden lastige passages teruggespoeld, tot we precies achterhaald hebben waarom die overgang klinkt zoals hij klinkt: wat doet die bassist daar? Wat is dat geluidje daar op de achtergrond? Moet het niet toch nog een fractie sneller?

    Soms moet je concluderen dat een bepaald stukje muziek niet is te reproduceren. Omdat de muzikant dingen kan die wij gewone stervelingen niet kunnen. Of omdat de studio is gebruikt als extra instrument, waardoor ineens zes gitaarpartijen zijn te horen, een operakoor aanschuift of de drummer wordt ondersteund met het geluid van een omvallende glasbak. Dat is de reden dat we vaak een live-versie erbij pakken om te horen hoe de band zichzelf uit lastige situaties redt. Bijvoorbeeld door een half toontje te smokkelen als ook voor de zanger de jaren beginnen te tellen.

    Deze aanpak lijkt in de verste verte niet op het bewerken van een nummer. Als we Wikipedia als gezaghebbend beschouwen, vallen de meeste coverbands dus eigenlijk in de categorie copycats.

    Het streven om het origineel zo dicht mogelijk te benaderen leidt er onder andere toe dat nummers van pakweg Anouk, Amy Winehouse en Tina Turner al bij voorbaat zijn uitgesloten. Best jammer eigenlijk: als Tina zich destijds net zo star had opgesteld, hadden we nooit los kunnen gaan op haar versie (met manlief Ike) van ‘Proud Mary’. Onder het mom van een bewerking zou onze Hans best kunnen zingen dat hij ‘Nobody’s wife’ is, wat feitelijk nog juist is ook. Overigens is onze zanger wel degene die het meest openstaat voor het overgieten van nummers met een eigen sausje, wat hem in kleine kring de bijnaam Hans Anders heeft opgeleverd.

    Hoe verrassend mooi zo’n aanpak kan uitpakken, hebben we onder andere kunnen zien en horen in DWDD Recordings en de opvolger Guilty Pleasures. Waylon, die de Kiss-hit ‘I was made for loving you’ uitvoert als een hartverscheurende ballad, je moet er maar opkomen. Zo zijn er in de loop der jaren tal van ‘herinterpretaties’ gemaakt, die, afhankelijk van je smaak, ergens tussen briljant en heiligschennis thuishoren. Luister bijvoorbeeld eens naar Jah6, de band die Neerlands meest gemiste volkszanger kruist met Bob Marley. Of check hoe jazztrombonist Nils Landgren met zijn Funk Unit de Doors-klassieker ‘Riders on the storm’ onder handen neemt. Als je Jeff Beck’s instrumentale versie van ‘Cause we’ve ended as lovers’ hoort, raad je nooit dat het origineel van Stevie Wonder is. En zo kunnen we nog wel even doorgaan.

    Al deze bewerkingen hebben gemeen dat vooral het arrangement is aangepakt. Een vreemde eend in deze bijt is dan ook ‘Weird Al’ Yankovic, die zich concentreert op de teksten. Dat leverde de Amerikaan hits op als ‘Fat’ (Bad), ‘Like a surgeon’ (Like a virgin) en ‘Living with a hernia’ (Living in America). Met zijn parodieën heeft Weird Al inmiddels wel meer dan 12 miljoen albums verkocht. Toch zal No Direction de vingers niet snel branden aan ‘Niemand op het wad’, ‘Mag m’n nicht uit’ en ‘Dansen met een Afghaan’. Dan toch maar liever een copycat.