• What’s in a name?

  • Bij No Direction staat de muziek op nummer 1. Dat zeggen alle bands, maar bij ons is het echt waar. En toch moesten wij er ook aan geloven: het beestje moest een naam hebben. Want als je af en toe voor mensen wilt spelen, moet je enige bekendheid zien op te bouwen. En een aansprekende naam is dan wel handig.

    Los van het resultaat is het besluitvormingsproces in een beginnende band ook best interessant: wie probeert z’n zin door te drukken? Wie laat over zich heen lopen? Wie doet overal moeilijk over en wie zal het allemaal worst zijn? Eén ding staat vast, als je het al niet eens kunt worden over een naam, is je bandje waarschijnlijk geen lang leven beschoren. Oasis heeft gewoon mazzel gehad dat de naam was bedacht voordat de broers Gallagher besloten het nergens meer eens over te zijn.

    Het belang van een naam moet je niet overschatten. Shakespeare had het al door: ‘What’s in a name? That which we call a rose, by any other name would smell as sweet,’ verzuchtte Julia, om maar aan te geven dat Romeo ook een lekker ding was geweest als hij Jan, Piet of Klaas had geheten. The Beatles hadden het ook vast wel gered als ze voor The Smellycats hadden gekozen.

    Toch is zo’n naam best een belangrijke bijzaak. Een naam moet lekker bekken, hij moet een beetje de lading dekken (bij Black Dahlia Murder verwacht je geen singer/songwriter op het podium) en tegenwoordig is het ook van belang dat een naam nog beschikbaar is in de social media. Dus: prikken we gewoon een leuk woord, wordt het een opsomming (Crosby, Stills, Nash & Young, Acda & De Munnik, De 3J’s), een hele of halve afkorting (R.E.M., BZN, U2, ZZ Top)? Houden we het simpel (Doe Maar) of mag het cryptisch zijn (Sweet d’Buster)? Nederlands (Volle Bak) of Engels (Crowded House)? Enkelvoud (Golden Earring) of toch meervoud (Golden Earrings)?

    In elk geval sprak een naam met een knipoog ons wel aan. Maar bijvoorbeeld Rock4 en Different Cook (vrij naar Louis van Gaal) bleken al bezet. Bovendien zijn we met z’n zessen. Hans Zonder Grietjes viel af omdat, naast een stel potente blazers, ook backing vocals nog op ons wensenlijstje staan. Zeker nadat we Robbie Williams op Pinkpop in actie hebben gezien! The High Potentials vonden we trouwens ook wel geinig voor een (overwegend) 50+-band.

    Om een niet zo lang verhaal kort te maken: No Direction klonk meteen vertrouwd, met dank aan die andere boyband. Met die knipoog zit het dus wel goed: we zijn onlosmakelijk verbonden met de favoriete band van de jongens en meisjes die straks ons karretje gaan duwen. En de naam dekt de lading. Want onze gezamenlijke muzikale voorkeur is zo breed, dat er nauwelijks een stempel op is te drukken. Dat houdt het gevaar in dat je als vlees noch vis gaat klinken, maar wij zien voorlopig vooral voordelen. We hebben nog geen Nick & Simon op de setlist staan, maar als hun volgende single een beetje rockt, waarom niet? Wij zorgen wel dat het als No Direction gaat klinken.      

    Heb je eenmaal een naam, dan moet je tegenwoordig ook een beeldmerk hebben. Ook daarvoor hebben we geen externe expertise ingeschakeld. Het lettertje heet ‘break it down’ en je kunt er naar believen een kapot geklopte steen, geaderd marmer, maar ook de gitaar van Eddie Van Halen in zien. Meer rock kun je toch niet verlangen?